Messier catalogus

Charles Messier 1730-1817, heeft zich vooral toegelegd op het ontdekken van kometen. Het probleem was dat hij regelmatig neveltjes voor een komeet aanzag. In die tijd was er namelijk nog helemaal geen steratlas waarop neveltjes stonden aangegeven. Daarom besloot hij zelf een lijst te maken van dergelijke nevels. Zo had hij een overzicht bij de hand van neveltjes die bij het zoeken naar kometen verwarrend zouden kunnen werken.

Zijn lijst van 103 objecten publiceerde hij in 1794. Het was de eerste nevelcatalogus. Van de 103 objecten die in zijn catalogus voorkomen heeft hij er maar liefst 61 zelf ontdekt.

Later is zijn lijst uitgebreid tot 110 objecten. De laatste zeven nevels zijn ontdekt door Méchain, uitgezonderd M 110.

M 104 werd in 1921 door Camille Flammarion aan de Messier lijst toegevoegd op grond van een met de hand geschreven notitie die Messier in zijn eigen katalogus had opgenomen.

M 105, 106 en 107 werden in 1947 toegevoegd door H.S. Hogg; M 108 en 109 in 1960 door Owen Gingerich. K.G. Jones stelde in 1968 voor om NGC 205 (een van de begeleiders van de Andromedanevel) M 110 te noemen; het object is vrijwel zeker door Messier waargenomen.

De Messier-lijst is lange tijd de enige nevelcatalogus geweest. In 1888 verscheen een veel uitgebreidere catalogus.

Deze catalogus is samengesteld door Johan L.E. Dreyer die leefde van 1852 tot 1926. Zijn catalogus bevat maar liefst 7840 objecten. De naam van deze catalogus is wereldberoemd.

Het is de New General Catalogue of Nebulae and Clusters of Stars. Meestal wordt deze naam afgekort tot NGC.

De catalogus van Dreyer is in 1895 en 1905 nog eens uitgebreid met de Index Catalogue, meestal afgekort tot IC. Samen bevatten deze aanvullingen nog eens vijfduizend objecten.