Zonsverduistering

 

Een zonsverduistering is een voor mensen direct waarneembaar astronomisch fenomeen, waarbij overdag het licht van de zon de aarde niet bereikt, omdat de maan in de weg van het licht zit. 

Er zijn drie type zonsverduistering:

Geheel: de zon is in zijn geheel aan het zicht onttrokken door de maan.

Gedeeltelijk: de zon is gedeeltelijk aan het zicht onttrokken door de maan — de maan lijkt een hap uit de zon te nemen.

Ringvormig: de zon is gedeeltelijk aan het zicht onttrokken door de maan — de zon vormt een lichtgevende rand om de maan.

Gehele en ringvormige zonsverduisteringen vinden beide plaats als de aarde, maan en zon precies op één lijn staan. De baan van de maan om de aarde is niet precies cirkelvormig, waardoor de maan tijdens een zonsverduistering soms dichtbij, soms ver van de aarde afstaat. In het laatste geval dekt de maan de zonneschijf niet helemaal af.

Een zonsverduistering kan slechts op een deel van de aarde worden waargenomen. De schaduw van de maan vormt een cirkel in het brandpunt en een ellips daarbuiten op het aardoppervlak, en een gehele of ringvormige verduistering is dat maar in een deel van die cirkel. (Een gehele verduistering is waar de slagschaduw (ook kernschaduw of umbra) van de maan valt, terwijl een gedeeltelijke verduistering is waar de halfschaduw (ook penumbra) van de maan valt. Bij deze laatste is er slechts een hap zichtbaar uit de zon.

Voor astronomen biedt een zonsverduistering een unieke kans om de corona (de lichtkrans om de zon, zie de foto hierboven) te bestuderen. Deze bevat b.v. vaak zichtbare zonnevlammen.

Zonsverduisteringen kunnen met grote nauwkeurigheid voorspeld worden met behulp van de Saros cyclus.