Saturnus

Afstand tot de zon: 1.429.400.000 km

Diameter: 120.536 km (aan de equator)

Massa: 5,68 * 10^26 kg

In 1610 keek Gallileo Gallilei naar Saturnus en het viel hem op dat de planeet zo’n vreemde vorm had. De telescoop van Gallilei was niet sterk genoeg om de ringen van de planeet te kunnen onderscheiden, dus Gallilei begreep er niet veel van. In 1659 interpreteerde Christiaan Huygens de rare ‘uitsteeksels’ correct als ringen.

Sinds dit tijdperk hebben we veel dingen geleerd over de ringen van Saturnus. Zo weten we dat ze bestaan uit ontelbaar veel kleine deeltjes die het zonlicht weerkaatsen. De ringen zijn zeer groot, meer dan 250.000 kilometer in diameter, maar extreem dun (minder dan een kilometer!). Hoe de ringen ontstaan zijn is een raadsel, maar men vermoedt dat ze de restanten zijn van één of meerdere manen die door de getijdenkracht uiteen gevallen zijn.

Wat verder opvalt aan Saturnus is dat de planeet enorm afgeplat is; van pool tot pool gemeten is de planeet 10% kleiner dan aan de equator gemeten! Dit wordt waarschijnlijk veroorzaakt door een combinatie van de lichte composite van Saturnus (de dichtheid van Saturnus is zo laag dat de planeet op water zou drijven!) en de snelle rotatie (een dag duurt slechts 10,6 uur).

Op Saturnus zijn geen duidelijke banden en wolken herkenbaar als op Jupiter. Dit komt door de enorm krachtige winden op de planeet die al deze tekenen ‘uitsmeren’. NASA’s Voyager-ruimtesondes hebben aan de evenaar winden gemeten met een snelheid van rond de 1700 km/uur!!